Biz mi istemi?tik, yoksa hak my ettik?
Benim çocuklu?umda annelerimiz çaly?mazdy.
Okuldan eve geldi?imde boynumdaki anahtarla kapyyy hiç açmadym.
Hatta babanym bile anahtary yoktu. Annem evimizin bir parçasy gibiydi, hep evdeydi.
Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.

En büyük e?lencemiz sokaklarda oynamakty.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardy yani.
Cafelerde, aly? veri? merkezlerinde bulu?mazdyk.
Okula arkada?larymyzla gider, birlikte çykar, oynaya, zyplaya yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabylarymyz eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarymyzy kaldyrymlara koyar oyuna bile dalardyk.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden karde?lerimizle bizlere ekmek arasy bir ?eyler hazyrlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi.
Susayynca girer evlerine su içerdik.
Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatyr, hepimiz ayny bardaktan kana kana içerdik.
Kysacasy evine girip gelen ( ki sadece çi?i gelen giderdi evine ) elinde mutlaka yiyecekle  dönerdi.
Anneleri o arada çocu?una verdi?i ?eyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.
Cebimizde harçly?ymyz oldu?unda dü?mesin diye çykaryr çantamyzyn üstüne koyar oyun bitince geri alyrdyk.
Çok garip ama kimse almazdy.
Sokaklarymyz evimiz kadar güvenli idi.
Dü?ünce kaldyryrlar, kavga edince bary?tylyrdyk.
Polisler gelmezdi kavgalarymyza, zabytlar tutulmazdy.
Sonra kavgalarymyz da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarymyzdan çeker, hayvan adlary sayar, tekme atar, yine oyuna
dalardyk.
Birbirimizin suyundan içer, elmasyna di? atardyk.
Misket oynamaktan parmaklarymyz kanar yine de mikrop kapmazdyk.
Azar i?itip, acillere ta?ynmazdyk.
Dü?erdik ekmek çi?ner basarlardy alnymyza, oyuna devam ederdik.
Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocuklu?umuzu çok özledim.
Sokaklarymyz ruhsuzla?ty sanki.
Kom?umu tanymyyorum ama evinin camynda, temizli?e gelen kadyny haftada bir görür kolay gelsin der konu?urum.
Onun dy?ynda orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapy silmece bilmem kaç kuru?; hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik i?leri.
Evlerimiz var içinde ya?ayan yok.
Parklarymyz var içinde oynayan çocuk yok.
Ama her yyl sökülüp yenilenen kaldyrymlar, lüks binalar, y?yl y?yl vitrinler, girip çykan yapay insanlar...
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz de?iliz..

Tahta iskemlelerimiz de oturan ya?lylarymyz, onlara dede, nene diye hatyryny soran çocuklarymyz yok oldu.
Ben kapylarynda ' vale ' lerin, 'bady 'lerin bekledi?i yerlerden hep korkmu? çekinmi?imdir.
Kapysyny çarparak örtüyor diye çocu?una kyzyp, taksidini bitiremedi?i arabanyn anahtaryny,
hiç tanymady?y birine vermek ters gelir bana.
Benim de?ildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanyma hitap eder.

 

Nedir bunlar?


Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmi? insanlar olduk.
Birbirimize yabancy, yalnyzlyklarymyzla ya?ar olduk.
Yyi de neden böyle olduk ?

Biz mi istedik?

Yoksa hak my ettik